تا هر بی سرو پایی نشود یار کسی

یک اگر با یک برابر بود.....

معلم پای تخته داد می زد

صورتش از خشم گلگون بود و دستانش به زیر پوششی از گرد پنهان بود

ولی آخر کلاسیها لواشک بین خود تقسیم می کردند

                 و آن یکی در گوشه ای ذیگر جوانان را ورق می زد

با خطی خوانا بر روی تخته ای کز ظلمتی تاریک

                                                    غمگین بود

تساوی را چنین نوشت:

            یک با یک برابر است

از میان جمع شاگردان یکی برخاست

                             همیشه یک نفر باید به پا خیزد...

به آرامی سخن سر داد:تساوی اشتباهی فاحش و محض است

نگاه بچه ها ناگه به یک سو خیره شد           معلم مات بر جا ماند

  و او پرسید:اگر یک فرد انسان  واحد یک بود

                                   آیا باز یک با یک برابر بود؟!

سکوت مدهوشی بود و سوالی سخت

                              معام خشمگین فریاد زد آری برابر بود

و او با پوزخندی گفت:

                              اگر یک فرد انسان واحد یک بود

آنکه زر و زور به دامن داشت بالا بود

وآنکه قلبی پاک و دستی فاقد از زر داشت پایین بود

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

     آنکه صورت نقره گون چون قرص مه می داشت بالا بود

                            وآن سیه چهره که می نالید پایین بود

     اگر یک فرد انسان واحد یک بود    

                                   این تساوی زیر و رو می شد

حال می پرسیم اگر یک با یک برابر بود

        نان و مال مفت خوران از کجا آماده می گردید

                         یا چه کس دیوار چین ها بنا می کرد؟؟

یک اگر با یک برابر بود

                    پس آنکه پشتش زیر بار فقر خم میشود

     یا که زیر ضربت شلاق له میشو

            معلم ناله آسا گفت:

                             بچه ها در جزوه ی خویش بنویسید :

                           یک با یک برابر نیست.

وای باران !باران!

شیشه ی پنجره را باران شست

       از دل من اما

                      چه کسی نقش تو را خواهد شست؟!

آسمان سربی رنگ

             من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ

  می پرد مرغ نگاهم تا دور

  وای باران

          باران

              پر مرغان نگاهم را شست

تو به من خندیدی و نمی دانستی

                 من با چه دلهره از باغچه ی همسایه

                                                    سیب را دزدیدم

 باغبان در پی من تند دوید سیب را دست تو دید

                            غضب آلود به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک ...

                                               وتو رفتی و هنوز

       سالهاست که در گوش من آرام آرام

             خش خش گام تو تکرار کنان می دهد آزارم

     و من اندیشه کنان غرق این پندارم

                              که چرا؟؟

                                     باغچه ی کوچک ما

                                       سیب نداشت

من چه می دانستم             دل هرکس دل نیست

         قلب ها از آهن و سنگ

                  قلب ها بی خبر از عاطفه اند

        دل من می سوزد که قناریها را پر بستنتد

که پر پاک کبوترها را بشکستند

                                   و کبوتر ها را

                                        آه کبوتر ها را

         و چه امید عظیمی به عبث انجامید